Του Δηµήτρη Δανίκα

«Ταξιδιάρα ψυχή» της Αγγελικής Αριστοµενοπούλου. Κορίτσι µου τα κατάφερες. Μπράβο σου. Προσηλωµένη στον στόχο της. Τον Γιάννη Αγγελάκα.

Την ψυχή του. Τους δρόµους του.

Την ανησυχία του. Τις αλλεπάλληλες µετακινήσεις του. Από το ροκ και τις Τρύπες, στον αυτοσχεδιασµό µε τους Επιβάτες και τον εκρηκτικό Νίκο Σαδίκη, µέχρι την κρητική παράδο- ση, τον Γιάγκο Χαιρέτη και τον Ψαρογιώργη. Με την αέναη αναζήτησή του. Μ’ ένα υλικό που σαν σταυροβελονιά πλέκει το πρόσωπο µε τη δηµιουργία, το παρελθόν µε το παρόν, την εξοµολόγηση µε τους στίχους, τον ρυθµό µε τη µελωδία. Ενα ντοκουµέντο που αποκάλυψε µέσα µου τον µουσικό, τον καλλιτέχνη και τον Αντρα τον αληθινό. Και που επιβεβαίωσε µια µέθοδο διαχρονική. Το αποτέλεσµα στην Τέχνη και τη Ζωή προκύπτει µόνο από το πάθος και την αφοσίωση τη θρησκευτική! Ενα πράγµα περιµένω. Το soundtrack. Για να βάζω κάθε µέρα και ν’ απολαµβάνω ένα κοµµάτι που το θεωρώ masterpiece. Το λένε «Πότε θα φτάσουµε εδώ» µε συνοδεία εγχόρδων και τσελίστα τον Νίκο Βελιώτη. Μοναδικό!

Comments are closed.