Του Δημήτρη Παπαμίχου

Ντοκιμαντέρ για τον Γιάννη Αγγελάκα που παρουσιάζει – απρόσμενα – ενδιαφέρον καθώς προσεγγίζεται από σκηνοθετικής σκοπιάς πάνω στον χαρακτήρα χωρίς βαρύγδουπες διθυραμβικές κορώνες. Όταν βλέπεις ένα φιλμ τεκμηρίωσης που δεν εκτελεί απλά “χρέη και υποχρεώσεις”, τότε η αυθεντική του δύναμη στέκεται μακριά από τους συνήθεις στερεότυπους προπαγανδιστικούς “ειδυλλιακούς” ύμνους.

Μια ταινία γύρω από έναν άνθρωπο και γύρω από αυτόν η κοινωνία. Ένα παράδειγμα ανθρωπιάς και ηθικής, πιστό σε σταθερές αξίες και ιδανικά. Υπέροχες τοποθεσίες της ελληνικής υπαίθρου εναλάσσονται και μας ταξιδεύουν μουσικά, εικαστικά, αφηγηματικά μέσα από την βαθιά ριζωμένη στο ελληνικό χώμα, παράδοση. Μία ταυτότητα που η σύγχρονη αστική ζωή έχει πλήρως αλλοτριώσει. Ο χρόνος είναι καταλυτικός και διαρκώς σε κίνηση, υπάρχουν όμως ιδέες κι αντιλήψεις που μένουν ανεξίτηλες στο περάσμά του. Μερικές από αυτές εκφράζει και ο κύριος χαρακτήρας του ντοκιμαντέρ. Χωρίς φιλοσοφική φλυαρία αναζητά τις αιτίες μιας συνολικής πορείας και των επιλογών μας στη ζωή που καθορίζουν την προσωπικότητά μας. Όλα υπό το πρίσμα της συνεχώς μεταβαλλόμενης ψυχοσύνθεσης. Γιατί το υποκείμενο οφείλει να προσρμόζεται, να ελίσσεται, να αναπτύσσεται και εν τέλει να δρα σύμφωνα με τις αντοχές του. Η αυτοσυντήρηση είναι μύθος. Η επιβίωση του ανθρώπου βασίζεται στην ύπαρξη του συνανθρώπου μας. Καλού ή κακού. No matter.

Πόσο χαίρομαι να βλέπω ταινίες που απουσιάζουν οι γνωστές αγιοποιητικές συνεντεύξεις, σπανιότατο πράγμα, βεβαίως, αλλά να που το είδαμε και θαυμάσαμε! Το πρόσωπο που επέλεξε να μας παρουσιάσει έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας υπαρξιστικής αμφισβήτησης. Σημειώστε δε, πως εγώ ο ίδιος, ποτέ δεν υπήρξα θαυμαστής του συγκεκριμένου μουσικού είδους και του προσώπου της.

Συνοπτικά, με εξέπληξε ευχάριστα. Η άγνωστη σε πολλούς (και σε μένα) Αγγελική Αριστομενοπούλου, αποδεικνύεται εμπνευσμένη σκηνοθέτιδα, ένα ανήσυχο πνεύμα που μετουσιώνει τον οίστρο και τους οραματισμούς με τον πιο πρωτότυπο δημιουργικό τρόπο. Αμφισβητεί την καθιερωμένη συνταγή, την αποσυναρμολογεί, την ανασυνθέτει γι΄αυτό ξεχωρίζει  και συγκινεί. Υποκλίνομαι στον κινηματογράφο που με ταξιδεύει, χωρίς κόστος… μέσα από μονοπάτια που έχουν χαραχτεί με επίμονη άποψη και ισχυρό σθένος.

Comments are closed.